Dinsdag 21 juni - dag 1: Groningen – Eemshaven

Als een volleerd stewardess klapte ik de bagageluiken dicht. Nou ja, de achterklep van de auto in dit geval. Alles paste er in: onze complete kampeeruitrusting (met twee tenten), proviand voor drie weken, boeken en alle kleding die nodig was om kou/regen/hitte te trotseren.

Aldus gepakt reden we naar de Eemshaven. We maakten een tussenstop in Roodeschool om onze vrienden Wim en Jet op te pikken: we zouden de overtocht gezamenlijk maken. Het inschepen verliep redelijk vlot, en onze hut helemaal bovenin voldeed geheel aan onze verwachtingen. Wel jammer dat er geen tafeltje in stond, nu moesten we een alternatief verzinnen om te kunnen klaverjassen. Dat alternatief was gauw gevonden: in de hut van Wim en Jet. Die was niet zo onfatsoenlijk groot als die van ons, en dat was in dit geval reuze praktisch.

Nadat we even een kijkje op het zonnedek hadden genomen – veel te druk, en keiharde muziek zodat je vanzelf uit je ligstoel omhoogschoot en bovendien rook zelfs de zee daar naar alcohol – zetten we ons aan een tafeltje bij de bar. Zoals meestal was ik de bob, al had dat hier natuurlijk geen enkel nut.

De anderen namen een biertje. Maar, heel gek, dat van Jet was lauw! Ik weet niet of je wel eens lauw bier hebt gedronken, maar dan kun je net zo goed je eigen …ja, dat dus. Omdat ik zo broodnuchter was bood ik aan het even om te ruilen bij de bar. Nadat ik daar een kwartier had staan wachten, de baas moest namelijk een newbee inwerken, overhandigde ik hem glas en fles met de mededeling dat het niet te drinken was. Nou, dat was hij helemaal niet met me eens! Het was koud, zei hij. Er ontspon zich een discussie in de trant van nietes – welles. Uiteindelijk, nadat de terriër in mij zijn tanden had laten zien, kreeg ik dan toch een nieuw flesje mee. En, vroeg ik aan Jet? Ach, iets kouder. De klant was duidelijk geen koning hier.

Daarna aten we onze zelf meegebrachte boterhammetjes op. En toen was het tijd voor de strijd! De meisjes tegen de jongens. Zo doen we dat al tientallen jaren. Deze keer wonnen de jongens, zij het nipt. Logisch, want wij zijn natuurlijk véél beter, alleen kwam dat er op dat moment even niet zo goed uit 😁

Bijna iedereen lag vroeg onder de wol, alleen ik ben nog even buiten naar de zonsondergang gaan kijken. Dat hij uiteindelijk onderging in een streep wolken in plaats van aan de horizon maakte niet uit. Aangezien de zon nu onder was toonde ik me solidair en ging ik ook maar onder. Onder zeil.

Noorwegen 2022

En daar was-ie dan opeens: de rechtstreekse bootverbinding tussen Nederland en Noorwegen. Vanuit de Eemshaven nog wel, een half uurtje rijden vanaf ons huis! Tja, dat konden we niet laten lopen. En dus boekten we half december een retourtje. 

Inmiddels zijn we een flink aantal maanden verder en de voorbereidingen zijn in volle gang. De gang zelf is trouwens ook vol, want gezien de krankzinnige prijzen ter plekke hebben we al flink wat voorraad ingekocht. En dat staat in een paar grote tassen te wachten op het moment van inpakken. We konden gewoon de boodschappenlijst van onze Amerika-reizen erbij pakken, daar slaan we ook altijd voor een paar weken in al is het om een andere reden (we kamperen daar vaak op plekken waar je geen enkele mogelijkheid hebt iets eetbaars aan te schaffen, we zijn dus liefst redelijk zelfvoorzienend).

Uiteraard gaan we weer kamperen. Met zowel onze grotere BTC (breahtable tecnical cotton) tent mee als het kleine Amerika-tentje, dat binnen vijf minuten staat. De grote is vooral fijn als het weer het wat af laat weten en als we ergens wat langer blijven staan, het kleintje is goed voor een enkele overnachting. Er gaan veel warme kleren mee en dikke slaapzakken, alsmede een lekkere grote en warme deken. De ski-jacks, mutsen, sjaals en handschoenen horen ook tot de standaarduitrusting. Voor de zekerheid gooien we ook onze donsjacks nog maar achterin, beter méé verlegen dan óm tenslotte. Verder hebben we ook alle stafkaarten van de trektochten nog bewaard, die gaan ook maar allemaal mee. 

De route ligt niet echt vast maar we hebben toch wat uitgestippeld om een beetje een richtlijn te hebben. Meer dan veertig jaar geleden waren we hier namelijk ook, verscheidene jaren achtereen. Zowel met als zonder auto. In het laatste geval hadden we de volledige bepakking op onze rug, dus tent, slaapspullen, kookgerei etc. We hebben toen schitterende meerdaagse tochten gelopen, o.a. over de Hardangervidda, dwars door Rondane - springend van steen tot steen want een pad was er niet - en in Jotunheimen. Al heel lang wilden we nog eens terug, maar eerst waren er de kinderen met ons eveneens zeer geliefde Frankrijk en Spanje als vast vakantieland, later volgden er vele reizen in Amerika; Noorwegen verdween naar de achtergrond. Tot dus die ferry aan onze horizon verscheen. Nu gaat het er dan echt van komen. Al die gebieden die zoveel indruk op ons gemaakt hebben, hoe gaan we dat nu ervaren? 

Zelfgemaakte gamaschen (schoen- en beenbeschermers)

1980

Het retourtje met de boot wordt vermoedelijk een enkeltje. Omdat we nog kosteloos kunnen annuleren en we toch niet vast willen zitten aan een bepaalde datum. Misschien kunnen we een boot een paar dagen eerder pakken, misschien rijden we over land (en The Bridge!) terug. Mocht het slecht weer worden kunnen we in elk geval zo weg. We zien het wel. En jullie ook, als je meeleest 😊

Hieronder het kaartje met de conceptroute die niet verder ingetekend is dan Fagerheim.
Expres, we bekijken ter plekke wat we precies gaan doen.